طلاق در بارداری و حضانت فرزند: چکار کنم؟

مطابق قانون، حضانت فرزند تا سن ۷ سالگی معمولاً با مادر است، مگر اینکه دادگاه به دلیل شرایط خاص، حضانت را به پدر واگذار کند سابقه خودکشی و شرایط روحی مادر می‌تواند در تصمیم‌گیری دادگاه تأثیرگذار باشد در صورت اثبات عدم صلاحیت مادر، امکان واگذاری حضانت به پدر وجود دارد

سلام وقت بخیر براساس قانون اولویت حضانت طفل قبل از 7 سالگی با مادر می باشد دلیل این امر نیز وابستگی عاطفی و جسمی بین مادر و فرزند می باشد.جداکردن کودک در سال های اول زندگی اش از مادر عواقب جبران ناپذیری بر جسم و روح فرزند می گذارد و این مهم از دید قانون گذار پوشیده نمانده است. بر اساس ماده 1169 قانون مدنی ، حضانت فرزندان تا پایان هفت سالگی بر عهده مادر قرار گرفته است و مادر حق دارد از فرزند خود نگهداری کند . البته حضانت مادر تا پایان هفت سالگی ، سبب نمی شود که پدر از حق ملاقات با فرزند خود محروم بشود . بلکه ملاقات با فرزند نیز همچون حضانت، حق والدین است و نمی توان بدون دلیل، والدین را از این حق مهم و حیاتی محروم کرد .

با سلام و وقت بخیر؛ در صورت طلاق، حضانت فرزند تا ۷ سالگی طبق قانون با مادر است مگر اینکه عدم صلاحیت مادر از سوی دادگاه اثبات شود، که در صورت وجود سابقه روانی مثل خودکشی و اثبات آن با مدارک پزشکی و شهادت شهود، امکان سلب حضانت از وی وجود دارد؛ اما این موارد نیازمند دفاع قوی و مستند است، مخصوصاً اگر دخالت خانواده همسر و شرایط نامناسب محیط زندگی نیز قابل اثبات باشد، و ادعای نشوز بدون دلیل محکم مورد پذیرش دادگاه نیست و تأثیری در مهریه ندارد.