header_background

رای وحدت رویه شماره 14 مورخ 1354/02/29 هیات‌ عمومی دیوان ‌عالی ‌کشور

تاریخ رأی: 1354/02/29
مرجع صادرکننده: هیات عمومی دیوان عالی کشور
تحلیل اختصاصی رأی

این رأی چه می‌گوید و کجا کاربرد دارد؟

این بخش برای فهم سریع رأی تهیه شده است؛ متن رسمی و کامل رأی در ادامه صفحه قرار دارد.

رفتن مستقیم به متن رسمی رأی
مسئله حقوقی

در موضوع «قرارهای کیفری»، امکان و حدود اعتراض، تجدیدنظر، فرجام یا اعاده دادرسی طبق رأی وحدت رویه شماره 14 چگونه تعیین می‌شود؟

خلاصه رأی

بر پایه این رأی، بر اساس رأی وحدت رویه، ماده 171 قانون آیین دادرسی کیفری ناظر بر قرارهای بازپرس بوده و به تصمیمات دادگاه اطفال تسری نمی‌یابد؛ زیرا جلب نظر دادستان در قرار منع تعقیب در این دادگاه پیش‌بینی نشده و طبق مواد 1، 2، 8 و 16 قانون تشکیل دادگاه اطفال، فقط تصمیمات منصوص در قانون قابل شکایت‌اند و قرار منع تعقیب جزو آن‌ها نیست، لذا قطعی و غیرقابل اعتراض است.

کاربرد عملی رأی

کاربرد عملی رأی شماره 14 مورخ 1354/02/29: پیش از ثبت اعتراض، تجدیدنظر یا فرجام، پرسش محوری این است که «در موضوع «قرارهای کیفری»، امکان و حدود اعتراض، تجدیدنظر، فرجام یا اعاده دادرسی طبق رأی وحدت رویه شماره 14 چگونه تعیین می‌شود؟». نوع تصمیم، مهلت و مرجع اعتراض باید با ضابطه این رأی سنجیده شود. اعتبار فعلی مقررات مورد استناد رأی نیز باید متناسب با زمان و قانون حاکم بر پرونده جداگانه بررسی شود.

متن و مستندات رسمی رأی

متن رسمی رأی با ساختار بخش‌بندی‌شده

رای وحدت رویه شماره 14 مورخ 1354/02/29 هیات‌ عمومی دیوان ‌عالی ‌کشور بر اساس رأی وحدت رویه، ماده 171 قانون آیین دادرسی کیفری ناظر بر قرارهای بازپرس بوده و به تصمیمات دادگاه اطفال تسری نمی‌یابد؛ زیرا جلب نظر دادستان در قرار منع تعقیب در این دادگاه پیش‌بینی نشده و طبق مواد 1، 2، 8 و 16 قانون تشکیل دادگاه اطفال، فقط تصمیمات منصوص در قانون قابل شکایت‌اند و قرار منع تعقیب جزو آن‌ها نیست، لذا قطعی و غیرقابل اعتراض است. ماده 171 قانون آیین دادرسی کیفری ناظر به شکایت از قرارهای بازپرس می‌باشد و قابل تسری به تصمیم دادگاه اطفال نیست، مضافاً به اینکه طبق شق 2 ماده مذکور قرار منع تعقیب صادره از طرف بازپرس وقتی قابل شکایت است که به موافقت دادستان رسیده باشد در صورتی که در جرایم اطفال پس از صدور قرار منع تعقیب جلب نظر دادستان پیش بینی نشده است، به علاوه حسب مستنبط از مواد 1 و 2 و 8 و 16 قانون تشکیل دادگاه اطفال بزهکار تصمیمات صادره از طرف دادگاه مذکور فقط در موارد منصوص در قانون قابل شکایت است و قرار منع تعقیب در عداد تصمیمات قابل شکایت احصاء نشده است، بنابراین قطعی و غیر قابل اعتراض می‌باشد. این رای به موجب قانون وحدت رویه مصوب سال 1328 برای دادگاه ها و شعب دیوان عالی کشور در موارد مشابه لازم الاتباع است. هیات عمومی دیوان عالی کشور