تعیین محل سکونت توسط زوجه بدون درج این حق در عقدنامه

سلام

خیر، نمی‌توان گفت قطعاً دادگاه به نفع شما رأی می‌دهد. تحصیل شما اصولاً قابل منع نیست، اما زندگی در شهر محل قبولی، با توجه به حق تعیین محل سکونت و شرایط پرونده بررسی می‌شود.

توافق شفاهی اولیه و حمایت همسرتان قابل استناد است؛ پیامک، شاهد و سایر مدارک می‌تواند مؤثر باشد. صرف مخالفت همسر نیز به‌تنهایی موجب حق طلاق نیست.

سلام شرط ضمن عقد باید در عقد نامه ذکر شود از جمله شرط سکونت ، شرط وکالت در طلاق ، شرط اشتغال لذا استناد شما به شرط شفاهي ضمن عقد مبنی بر سکونت در شهر خودتان با توجه به شهادت شهود و پیام ها اصولا قابل پذیرش نیست خصوصا که چندین سال از زمان ازدواج شما بگذرد . لذا درصورت قبولی و تحصیل در شهر دیگری ممکن است به عدم تمکین و ناشزه بودن محکوم شوید. در خصوص طلاق باید دلایل مبنی بر عسر وحرج داشته باشید .

با سلام و درود اگر شما مشغول له کار شوید و همسرتان اثبات کند شغل شما به زندگی مشترک آسیب میرساند می‌تواند مانع شغل شما شود.

با سلام و احترام؛ از حیث حقوقی، ادامه‌ تحصیل زن لزوماً به معنای حق سکونت در شهری متفاوت از محل سکونت زوج نیست و اصل بر سکونت در منزل تعیین‌شده از سوی شوهر است، مگر آنکه حق سکونت در عقدنامه برای زن قید شده باشد؛ لذا چنانچه شرط تعیین محل سکونت در قرارداد منعقد نشده باشد، عدم موافقت همسر با زندگی در شهر محل تحصیل می‌تواند منجر به عدم پذیرش خواسته شما در دادگاه گردد، هرچند که اثبات رضایت قبلی شوهر به تحصیل از طریق مدارک مختلف می‌تواند در روند رسیدگی مؤثر باشد، اما این امر لزوماً به معنای الزام وی به سکونت در شهر جدید نیست.

باسلام،ادامه‌تحصیل زن اصولاً به‌خودی‌خود ممنوع نیست، اما زندگی جداگانه در شهر محل تحصیل یا خدمت موضوع متفاوتی است. طبق ماده ۱۱۱۴ قانون مدنی، اصل بر سکونت زن در منزل تعیین‌شده از سوی شوهر است، مگر اینکه اختیار مسکن به زن داده شده باشد. رضایت قبلی شوهر به تحصیل می‌تواند با پیام، شاهد و سایر مدارک اثبات شود، اما لزوماً به معنای رضایت به سکونت جداگانه نیست. مخالفت با شغل نیز مطلق نیست و ماده ۱۱۱۷ شرایط خاصی برای منع اشتغال تعیین کرده است. بنابراین اگر اختلاف به دادگاه برسد، نتیجه قطعی نیست و عقدنامه، توافق قبلی و مدارک شما نقش بسیار مهمی در تصمیم دادگاه خواهند داشت.

سلام. ۱. وضعیت حقوقی تعهد شفاهی (تحصیل و دوری از شهر) تعهد شفاهی: متأسفانه، تعهدات شفاهی که در حضور خانواده‌ها صورت گرفته و ثبت رسمی نشده باشد، از نظر قانونی فاقد اعتبار الزام‌آور هستند. دادگاه برای تصمیم‌گیری به اسناد رسمی و قانونی استناد می‌کند. محل سکونت و اشتغال: محل سکونت و اشتغال (پس از قبولی در دانشگاه فرهنگیان) معمولاً تابع توافق زوجین است. اما در مواردی که شغل زن مستلزم حضور در شهر دیگری باشد و مرد مانع شود، موضوع پیچیده می‌شود. ۲. مخالفت همسر با زندگی در محل تحصیل و شغل شما حق اشتغال زن: قانونگذار برای حق اشتغال زن، شروطی را در نظر گرفته است. اگرچه در عقدنامه شرطی مبنی بر عدم خروج از شهر یا عدم اشتغال درج نشده، اما اگر شغل شما (که شغل فرهنگیان محسوب می‌شود) مستلزم حضور در شهری دیگر باشد و همسر شما مانع شود، این موضوع می‌تواند مورد استناد قرار گیرد. تمکین: طبق قانون، زن باید در منزلی که شوهر تعیین می‌کند سکونت کند، مگر اینکه این سکونتگاه مانع اشتغال مشروع او شود. در این صورت، اگر اشتغال شما «مشروع» و «مورد قبول عرف» باشد، قانون ممکن است به نفع شما عمل کند. ۳. اگر کار به جدایی و شکایت برسد، دادگاه به نفع شما رای می‌دهد؟ این بستگی به دلایل و نحوه طرح دعوا دارد:

اثبات شرط ضمن عقد (غیررسمی): همانطور که گفته شد، اثبات شرط شفاهی دشوار است. مگر اینکه بتوانید با شهادت شهود (اعضای خانواده که در آن جلسه حضور داشتند) این موضوع را تا حدی نشان دهید. اثبات مانعیت شوهر از اشتغال: اگر بتوانید ثابت کنید که همسرتان به طور «غیرمنطقی» و «بدون دلیل موجه شرعی یا قانونی» مانع اشتغال شما در شغل فرهنگیان می‌شود، دادگاه ممکن است در صورت درخواست طلاق از سوی شما (به دلیل عسر و حرج)، یا در بحث تعیین محل سکونت، به نفع شما رای دهد. حقوق مالی شما: در صورت جدایی، شما همچنان به مهریه و نفقه (تا زمان طلاق) و اجرت‌المثل ایام زوجیت (اگر در خانه کار کرده باشید) و سایر حقوق مالی خود، طبق قانون، استحقاق دارید. توصیه: قبل از هر اقدامی، مجدداً با همسرتان و خانواده‌ها برای رسیدن به توافق صحبت کنید. شاید بتوانید راه حلی پیدا کنید (مانند رفت و آمد هفتگی یا تامین مسکن مشترک).

سلام و احترام چنانچه شرط تعیین حق سکونت در عقدنامه درج نکرده باشید، شما نمی توانید مکان زندگی ( اعم از شهر و محله) را تعیین کنید و اگر در دانشگاه شهر دیگری پذیرفته شوید و همسرتان با شما برای سکونت در آن شهر موافق و همراه نباشد و بحث به دادگاه بکشد ، دادگاه حقی برای شما قائل نیست